TELEVİZYON VE ÇOCUK  

elevizyon günümüzde insanların yaşantısını etkileyen, sosyalleşmesinde rol alan önemli bir kitle iletişim aracı haline gelmiştir. Artık her evde bir televizyonun bulunmasının yanı sıra evdeki televizyon sayısı giderek artmış ve mutfak da dahil olmak üzere evin her köşesinde bir televizyona rastlamak mümkün hale gelmiştir. Televizyon kanalları her geçen gün artmakta, farklı görsellikteki programlar televizyon izlemeyi özellikle çocuklar için çekici bir hale getirmektedir. Televizyonun sunduğu bu kolay elde edilebilir çekiciliğin çocukları etkilemesi kaçınılmazdır. Televizyonun çocuklar üzerinde hem yararlı hem zararlı etkileri vardır.

Yararları:
• Çocuğun kültürünü geliştirir.
• Çocuğu düşünmeye teşvik eder.
• Çocuğun ilgi alanlarını geliştirir.
• Çocuğun estetik duygularını geliştirir.
• Çocuğu eve bağlar, ailece ortak ilgiler yaşatır.

Ancak televizyonun olumsuz etkileri bu olumlu etkilerden daha fazlardır. Çocuklar açısından zararlı sonuçları şöyle sıralayabiliriz:

• Yaratıcılıktan ve etkinlikten uzaklaştırır.
• Güven eksikliği yaşayan çocuklar yeni korkular geliştirebilir.
• Saldırganlık duygularını körükler.
• TV karşısında abur cubur yiyerek obezitenin temelleri atılır.
• Her şey gerçek gibi algılanır. Gerçekle gerçek olmayanı ayırt etmekte zorlanırlar. Örneğin Süpermen gibi uçmaya çalışabilirler.

Hatırladığım kadarıyla geçtiğimiz senelerde “Pokemon” adlı bir çizgi filmi izleyen bir çocuk kendisini evinin balkonundan atmıştı ve bu olay gazete ve televizyon haberlerine yansımıştı. Bu olaydan sonra da çizgi film yayından kaldırılmıştı.

Kitle iletişim araçlarının, özellikle de TV ‘nin olumsuz etkilerine maruz kalan çocuklar sınıf içinde de derse ilgisiz, sorumsuz, saldırgan, şiddet uygulayan bireyler durumunda olabilmektedirler. Bu durum etkili sınıf yönetimini ve çocuğun başarısını etkiler.

Bir anlamda ailelere çok büyük sorumluluklar düştüğü kanaatindeyim. Televizyon seyreden çocuklar kesinlikle aileler tarafından izlenmeli, program içerikleri incelenmeli, çocuk tek başına program seçici olmamalıdır. Ayrıca (bence en önemli kısmı bu) biz yetişkinler olarak çocukların yanında izlediğimiz programlara çok dikkat etmeliyiz.

Unutmamalıyız ki hiçbir program çocuğumuzun yetiştirilmesinden ve sağlıklı ruh yapısından daha önemli değildir.

Leyla GÜNAY
1. Sınıf Öğretmeni